Του Γιωργάκη από μικρός του άρεσε να μυρίζει τα λουλούδια στο δάσος και να περπατάει χαλαρά και ανέμελα ύστερα. Έτσι όταν έφτασε στο λύκειο άφησε τζίβες και άρχισε να ακούει reggae μουσική. Στα πάρτι του πανεπιστημίου δοκίμασε το πρώτο του τσιγάρο και εθίστηκε στην νικοτίνη.
Μια μέρα βρέθηκε ξαπλωμένος στο γρασίδι, μαζί με τον Ανέστη, όπου μύρισε πρώτη φορά μπάφο και από τότε είδε φως και δεν σταμάτησε να ακούει Bob Marley. Έτσι έφτασε και η στιγμή που έπρεπε και ο Γιωργάκης να πάρει αμάξι. Το πήρε απόφαση μια μέρα και έτρεξε μέχρι τη Γαλλία, γιατί έμεινε από λεφτά και συνεπώς από βενζίνη για να φτάσει μέχρι την Ολλανδία, που ήταν ο προορισμός του. Του είχε κελαηδήσει από τότε να πάει στην Ολλανδία με αμάξι και να μείνει εκεί. Τα τελευταία του λεφτά τα έδωσε για να προμηθευτεί λίγο μπάφο στη Γαλλία. Ε λοιπόν, άρχισε πάλι να κελαηδάει ο Γιωργάκης και από τότε του γύρισε τελείως. Νόμιζε πως ήταν στην Ολλανδία και σε άλλη εποχή και άρχισε να ψιθυρίζει "peace brother..." στους περαστικούς. Ώσπου μια μέρα τον μάζεψαν και τον έκλεισαν σε ένα τοπικό ψυχιατρείο, αφού ο Γιωργάκης μας νόμιζε πως ήταν Τζαμαϊκανός. Τελευταία φορά τον είδαν να χοροπηδάει μόνος του με κάτι τζίβες μέχρι το πάτωμα, με ένα παγωτό στο ένα χέρι κι ένα φορητό ανεμιστηράκι στο άλλο. Από τότε κανείς δεν άκουσε πάλι για αυτόν...
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ:
Άμα ο άνθρωπος δε την παλεύει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου